Odile Kinart
Odile Kinart werd in 1945 in Belgisch Limburg geboren en volgde een sculptuuropleiding aan de kunstacademie van Genk. Haar speciale belangstelling voor letterkunde uitte zij als taalleerkracht in het middelbaar onderwijs. De voeling met poëzie kon enkel nog meer expressie vinden in beeldende kunsts. Precolumbiaanse en Afrikaanse culturen hebben Odile Kinart diep geïnspireerd. Vanaf 1990 werd deze Vlaamse artieste bekend door haar creaties in keramiek. Sinds 1995 verkiest de kunstenares brons als beeldend materiaal. Later werkte ze ook met glas, polyester en staal.
Het leven gaat altijd door
Het leven gaat altijd door. Na het overlijden van mijn levenspartner Jef op 1 augustus 2022 nam ik me voor om mijn loopbaan stilaan af te ronden. Tot ik onverwacht hernieuwde inspiratie vond in het beschilderen van keramiek.
Wat begon als een experiment met kleurtekeningen, groeide uit tot een beeldtaal geïnspireerd door tekst – van poëtische zinnen tot snippers wijsheid. Ik laat me leiden door flarden teksten die me raken.
Die woorden vinden hun weg naar de huid van mijn beelden. Soms letterlijk gegrift, maar vaker vertaald in tekeningen en schilderingen van planten en niet-aaibare dieren die refereren aan de oertijd, aan plekken ‘waar de natuur nog iets gevangen houdt van haar voormenselijke schoonheid’ (H. Marsman). Door de kleuren gedeeltelijk weg te krassen vóór het bakproces, ontstaat een verweerde look. Alsof de tijd zijn sporen heeft nagelaten.
Deze nieuwe fase heeft het vuur weer aangewakkerd en is tegelijk een brug naar het verleden: keramiek is het materiaal waarmee alles begon. Toch staat het niet los van mijn werk in brons dat sinds 1995 de boventoon voert. Beide materialen vertellen nu samen mijn verhaal. Een verhaal waarin ik mijn liefde voor literatuur en beeldende kunst verenig, met veel plezier.


The Peace of Wild Things
When despair for the world grows in me
and I wake in the night at the least sound
in fear of what my life and my children’s lives may be,
I go and lie down where the wood drake
rests in his beauty on the water, and the great heron feeds.
I come into the peace of wild things
who do not tax their lives with forethought
of grief. I come into the presence of still water.
And I feel above me the day-blind stars
waiting with their light. For a time
I rest in the grace of the world, and am free.
Wendell Berry
from The Peace of Wild Things And Other Poems (Penguin, 2018)